14 Juli 2010 19:32
Ik weet niet waar ik mee bezig ben maar ik weet dat het niet goed voelt. Het voelt aan als een grote brok in mijn buik. Het wringt. Het doet pijn. Het maakt me moe. Ik ben moe. Uitgeput.
Luc is gestorven. Zelfmoord. Rust, eindelijk rust. Waar je ook mag zijn ik hoop dat je de rust gevonden hebt die je zo nodig hebt.
Mag er dan 1 dag zijn die de andere op zijn plaats zet?
Mag er dan 1 moment van ontwaken zijn?
Het is laat. Weemoed, tranen.
Liefde, angst, dansen, verhalen, schoonheid, plezier, voldoening, genieten. Vollebak zonders schroom.
Geen uitstel maar doen. Geen excuses meer. Geen omkijken meer.
Naast de mensen staan, niet erachter , niet ervoor, ernaast.
Geef me sterkte en kracht voor de laatste rit want er komt geen meer hierna.
We gaan nog 1 keer volledig en tot aan het einde waar en wanneer dat ook komt. Maar wel volledig en voluit.
Nog iets afwerken en dan zijn we vrij.
Dan vertrekt de laatste rit
