We should consider every day lost on which we have not danced at least once (Nietzsche)
So let’s dance from this day on.
14 Juli 2010 19:32
Ik weet niet waar ik mee bezig ben maar ik weet dat het niet goed voelt. Het voelt aan als een grote brok in mijn buik. Het wringt. Het doet pijn. Het maakt me moe. Ik ben moe. Uitgeput.
Luc is gestorven. Zelfmoord. Rust, eindelijk rust. Waar je ook mag zijn ik hoop dat je de rust gevonden hebt die je zo nodig hebt.
Mag er dan 1 dag zijn die de andere op zijn plaats zet?
Mag er dan 1 moment van ontwaken zijn?
Het is laat. Weemoed, tranen.
Liefde, angst, dansen, verhalen, schoonheid, plezier, voldoening, genieten. Vollebak zonders schroom.
Geen uitstel maar doen. Geen excuses meer. Geen omkijken meer.
Naast de mensen staan, niet erachter , niet ervoor, ernaast.
Geef me sterkte en kracht voor de laatste rit want er komt geen meer hierna.
We gaan nog 1 keer volledig en tot aan het einde waar en wanneer dat ook komt. Maar wel volledig en voluit.
Nog iets afwerken en dan zijn we vrij.
Dan vertrekt de laatste rit
De laatste keer.
De laatste rechte lijn.
Nog 1 keer.
Nu echt wel, want anders hoeft het niet meer.
When the roads bends.
En we zijn weg.
Het is nu 04.00.
Ik ben doodmoe. Geen energie meer over. Ik zit al twee dagen een paar jaren te zoeken naar verandering die er nooit komt.
Nu wel dus. Niet omdat het zo slecht is maar omdat ik het anders wil. En ik heb genoeg van uitstel. Nu dus.
Zoveelste keer. Maar toch wel nu.
Slaapwel
Gisteren was mijn verjaardag. Ik ben nu 41. Ik heb het laatste jaar niet veel veranderd maar ik heb wel ook niets minder gedaan en dat is goed.
Het feesten hoeft niet na het tragische gebeuren in Dendermonde. Slechts 10 kilometer verderop.
Ik heb ook twee kinderen. De gedachte aan het mogelijke verlies maakt me waanzinnig van verdriet.
Ik heb echt geen woorden voor zoiets.
Dit kan toch niet. Dit doet toch niemand. Voor mij hoeft het eventjes niet meer.
Sterkte aan iedereen die er bij betrokken is.
Een jaar en heel wat desillusies verder gaan we nog eens alles veranderen. Again .
Paul is gestorven. Veel pijn en veel verdriet is gepasseerd.
Dus nu moet het echt maar eens veranderen. Again
Tot morgen.
Ik werk in het weekend in een restaurant. In de zaal. Ik doe dit al 19 jaar. Ik heb het ooit voltijds gedaan maar nu is het maar om de twee weekend niet meer. Ik hou wel van de stress en de drukte. Als het goed draait heb ik er een lekker gevoel bij.
Ik zei dat verandering nodig was. Dat is zo. Ik heb ook gezegd dat het de zoveelste poging was. Dat is ook zo gebleken. Ik zeg veel en heb veel ideeen maar verander weinig.
Dus beginnen we nog maar eens. Waarom? Omdat er niets anders is. Er is alleen maar nu. Dus doen we nog een poging. Ik heb gisteren vernomen dat mijn baas in het restaurant ziek is geworden. Dinsdag weet hij pas hoe erg het is. Het heeft me doen nadenken. De tijd van de wereld is me niet meer gegund. En het kan snel veranderen dus als ik nog iets anders wil doen dan nu maar. Daarom de zoveelste poging.
All clear, Let’s go
Ik volg een cursus assertiviteit. Niet dat ik niet opkom voor mezelf maar het kan altijd beter en anders. En blijven leren moeten we doen.
Ik vind dat ik teveel moeite doe om de goeie vrede te bewaren en daardoor mijn meningen steeds afzwak omdat ik mensen gekwetst heb door mijn mening te uiten. En ik wil er mee kunnen leven dat mijn mening nu eenmaal anders is. Zonder mij schuldig te voelen. Daarom de cursus assertiviteit.
Het is geen grote openbaring zo een cursus maar het doet nadenken en misschien zwak ik volgende keer mijn mening wel niet af. Het schenkt hulpmiddelen om het anders aan te pakken en is dus best nuttig. Maar aan het eind ben ik het nog altijd die het moet doen. En in een klaslokaal met mensen die juist hetzelfde probleem hebben gaat het wel maar wat straks als de reacties er komen. En ik weer niet weet waar gekropen om het goed te maken.
Misschien hou ik het wel vol. Deze keer misschien wel.
Als er 1 rode draad in mijn leven is dan is het angst. Angst voor verandering, faalangst, vliegangst en angst voor angst te hebben.
Het gaat zover dat het resultaat volledige immobiliteit is. Opgesloten binnen de muren van je eigen geest. Niets kan nog en niets moet nog. Je hoofd moet leeg. De gedachten moeten stoppen. Maar je preekt tegen degene die het creërt. Hoe verzoen je de bacterie en het medicijn als ze aangemaakt worden door hetzelfde?
Angst heeft geleid tot vele mislukkingen maar ook tot vele overwinningen. Maar die overwinningen hadden er in de eerste plaats nooit behoeven te zijn moest de angst er niet geweest zijn.
Dit onderwerp komt zeker nog terug. Ik ben er te lang mee bezig geweest.
Deze film heb ik gezien samen met mijn zoon. Er is 1 persoon die altijd mag mee gaan naar de cinema en dat is hij. En eerlijk is eerlijk hij is de persoon die het meest commentaar geeft. Bijkomend blijft hij dan ook niet zitten. Hij zit in zijn zetel, ervoor, ernaast op mijn schoot . En dat alles binnen 1 minuut.
Maar hij geniet met volle teugen. Heeft hij misschien wel meegekregen met de genen.
Ratatouille vind hij een leuke film. Hebben ondertussen ook de DVD. En de teller staat op 10 wat betreft het aantal keren gezien.
Ik vind andere tekenfilms zoals Shrek bvb beter. Maar dat heeft dan uitsluitend met het verhaal, de humor en de muziek te maken. Maar de pracht van de beelden blijft me steeds weer verbazen. Ongelofelijk hoe ze zoiets kunnen maken. Ik had honger bij het einde van de film.
Het verhaal is niet het meest vernieuwende wat er is en ook niet het meest beklijvende maar het is ook niet echt voor mij (volwassene) bedoeld, of toch wel? Mijn zoon leefde mee van begin tot het einde dus is het een zeker een aanrader.
