Nu

Het is nu 04.00.

Ik ben doodmoe. Geen energie meer over.  Ik zit al twee dagen een paar jaren te zoeken naar verandering die er nooit komt.

Nu wel dus. Niet omdat het zo slecht is maar omdat ik het anders wil. En ik heb genoeg van uitstel. Nu dus.

Zoveelste keer. Maar toch wel nu.

Slaapwel

Verjaardag

Gisteren was mijn verjaardag. Ik ben nu 41. Ik heb het laatste jaar niet veel veranderd maar ik heb wel ook niets minder gedaan en dat is goed.

Het feesten hoeft niet na het tragische gebeuren in Dendermonde. Slechts 10 kilometer verderop.

Ik heb ook twee kinderen. De gedachte aan het mogelijke verlies maakt me waanzinnig van verdriet.

Ik heb echt geen woorden voor zoiets.

Dit kan toch niet. Dit doet toch niemand. Voor mij hoeft het eventjes niet meer.

Sterkte aan iedereen die er bij betrokken is.

And again and again and again

Een jaar en heel wat desillusies verder gaan we nog eens alles veranderen. Again .

Paul is gestorven. Veel pijn en veel verdriet is gepasseerd.

Dus nu moet het echt maar eens veranderen. Again

Tot morgen.

blijven proberen

Ik werk in het weekend in een restaurant. In de zaal. Ik doe dit al 19 jaar. Ik heb het ooit voltijds gedaan maar nu is het maar om de twee weekend niet meer. Ik hou wel van de stress en de drukte. Als het goed draait heb ik er een lekker gevoel bij.

Ik zei dat verandering nodig was. Dat is zo. Ik heb ook gezegd dat het de zoveelste poging was. Dat is ook zo gebleken. Ik zeg veel en heb veel ideeen maar verander weinig.

Dus beginnen we nog maar eens. Waarom? Omdat er niets anders is. Er is alleen maar nu. Dus doen we nog een poging. Ik heb gisteren vernomen dat mijn baas in het restaurant ziek is geworden. Dinsdag weet hij pas hoe erg het is. Het heeft me doen nadenken. De tijd van de wereld is me niet meer gegund. En het kan snel veranderen dus als ik nog iets anders wil doen dan nu maar. Daarom de zoveelste poging.

All clear, Let’s go

Assertiviteit

Ik volg een cursus assertiviteit. Niet dat ik niet opkom voor mezelf maar het kan altijd beter en anders. En blijven leren moeten we doen.

Ik vind dat ik teveel moeite doe om de goeie vrede te bewaren en daardoor mijn meningen steeds afzwak omdat ik mensen gekwetst heb door mijn mening te uiten. En ik wil er mee kunnen leven dat mijn mening nu eenmaal anders is. Zonder mij schuldig te voelen. Daarom de cursus assertiviteit.

Het is geen grote openbaring zo een cursus maar het doet nadenken en misschien zwak ik volgende keer mijn mening wel niet af. Het schenkt hulpmiddelen om het anders aan te pakken en is dus best nuttig. Maar aan het eind ben ik het nog altijd die het moet doen. En in een klaslokaal met mensen die juist hetzelfde probleem hebben gaat het wel maar wat straks als de reacties er komen. En ik weer niet weet waar gekropen om het goed te maken.

Misschien hou ik het wel vol. Deze keer misschien wel.

Angst

Als er 1 rode draad in mijn leven is dan is het angst. Angst voor verandering, faalangst, vliegangst en angst voor angst te hebben.
Het gaat zover dat het resultaat volledige immobiliteit is. Opgesloten binnen de muren van je eigen geest. Niets kan nog en niets moet nog. Je hoofd moet leeg. De gedachten moeten stoppen. Maar je preekt tegen degene die het creërt. Hoe verzoen je de bacterie en het medicijn als ze aangemaakt worden door hetzelfde?

Angst heeft geleid tot vele mislukkingen maar ook tot vele overwinningen. Maar die overwinningen hadden er in de eerste plaats nooit behoeven te zijn moest de angst er niet geweest zijn.
Dit onderwerp komt zeker nog  terug. Ik ben er te lang mee bezig geweest.

Ratatouille

Deze film heb ik gezien samen met mijn zoon. Er is 1 persoon die altijd mag mee gaan naar de cinema en dat is hij. En eerlijk is eerlijk hij is de persoon die het meest commentaar geeft. Bijkomend blijft hij dan ook niet zitten. Hij zit in zijn zetel, ervoor, ernaast op mijn schoot . En dat alles binnen 1 minuut.

Maar hij geniet met volle teugen. Heeft hij misschien wel meegekregen met de genen.

Ratatouille vind hij een leuke film. Hebben ondertussen ook de DVD. En de teller staat op 10 wat betreft het aantal keren gezien.

Ik vind andere tekenfilms zoals Shrek bvb beter. Maar dat heeft dan uitsluitend met het verhaal, de humor en de muziek te maken. Maar de pracht van de beelden blijft me steeds weer verbazen. Ongelofelijk hoe ze zoiets kunnen maken. Ik had honger bij het einde van de film.

Het verhaal is niet het meest vernieuwende wat er is en ook niet het meest beklijvende maar het is ook niet echt voor mij (volwassene) bedoeld, of toch wel? Mijn zoon leefde mee van begin tot het einde dus is het een zeker een aanrader.

Film

Film is mijn passie, mijn hobby, mijn leven.
Zet me in een cinemazaal doe de deuren dicht en doof de lichten. Dan stap ik uit deze wereld en ga naar een andere wereld. Mijn wereld.
En hopelijk word ik niet gestoord in mijn wereldje zodat ik terug moet naar die andere wereld. Daarom dat ik meestal alleen ga naar de cinema. Ik zou het spijtig vinden moest iemand me om uitleg vragen of een opmerking geven. Ik heb dan geen zin om uitleg te geven of acht te slagen op die opmerking maar ik wil ook de persoon naast me niet kwetsen dus verkies ik om alleen te gaan.

Als ik uit de zaal kom zit ik boordevol plannen en ideeën. De wereld gaat veranderen op dat moment. Ik zal er voor zorgen. Het duurt toch wel tot ik thuis ben dat gevoel. Een leuk halfuurtje.

Ik zie veel films. De laatste jaren meer voor de televisie dan in de cinema. Niet hetzelfde maar als de rest van het gezin slaapt en de lichten zijn gedimd is het ook niet slecht.
Ik vind niet dat ik het recht noch de kennis heb om te kunnen zeggen of een film goed of slecht is maar ik kan wel spreken over films die ik leuk vind of niet. Ik praat graag en veel over films. En hier lijkt het mij een geschikte plek om te schrijven over films.

40 Jaar

Morgen is het mijn verjaardag. Ik word 40.

Ik heb nooit gedacht dat ik dat zou meemaken. Er is zoveel gebeurd waardoor ik automatisch dacht aan dat getal kom ik nooit aan. Het jaar 2000 was het streefdoel. Toch niet 2008.  En voila we zijn er.

40 dus. Tijd om eens terug te kijken wat ik er van gemaakt heb? Misschien wel maar dan zonder spijt aub. Het is totaal anders gelopen dan ik gedacht had. Maar is dat niet meestal zo?

Ik ben niet ontevreden maar ook zeker niet tevreden. Teveel uitgesteld, teveel excuses gemaakt.

Aan de andere kant zijn er vrienden, partner , kindjes. Ik denk dat de balans wel in evenwicht is. Maar ik had toch graag iets meer geproefd in plaats van steeds te vluchten en te ontwijken.
Er is toch tijd genoeg nietwaar? Niet dus.

Ik wil niet over komen als een zeur (doe ik wel waarschijnlijk) maar toch.

Dus ik word 40 en we gaan de dingen anders doen in de tijd die nog komt. Verandering dus. Voor de veerstigste keer maar deze keer is het menens. Maar dat heb ik ook al 40 keer gezegd.

Ik hoop altijd dat er een mijlpaal aan de kant van de weg. Met de juiste muziek op de radio passeer ik die dan en plots is alles anders. Niet dus. Het is nog nooit gebeurd behalve in mijn dromen.
Maar ik wil dan ook steeds dat  het in  1  keer gebeurd zonder dat  ik er  iets voor moet doen. Iets teveel filmen gezien vrees ik. Je kent het wel. Aanzwellende muziek en dan gebeurd het.
Ik vrees dat ik content ga moeten zijn met een stapje tegelijk. Is ook niet zo erg zolang ik maar blijf stappen.

So let’s go.

Eerste dag

De eerste dag zit erop. Ik ben nog even aan het monteren, dan nog een stukje televisie en het bed in. Morgen weer vroeg op.

En wat is er nu veranderd deze dag?

Niet veel. Maar dat wist ik op voorhand ook wel. Grote veranderingen zijn er in mijn hoofd maar in de werkelijkheid gebeuren ze niet zo snel als ik wil. Ik wil de dingen best anders doen en ik wil zoveel andere dingen doen op andere manieren en liefst zo snel mogelijk. Zo is het toch steeds in mijn hoofd.

Zal wat meer geduld moeten hebben.

En deze keer geef ik niet op. Elke dag iets nieuws, elke dag iets anders hoe klein ook.

Dus wat is er vandaag veranderd?

Dat ik niet opgegeven heb. Nog niet.